Alleengeboren tweeling wat een verlies in de baarmoeder met je doet

- LINDA GASSELING VERTELT –

Mijn naam is Linda en ik ben een alleengeboren tweeling. Een term waar ik tot vier jaar geleden nog nooit van had gehoord. Maar omdat er zo enorm veel op zijn plek is gevallen toen ik hier achter kwam, deel ik vandaag mijn verhaal. Want wie weet doet het voor jou wel hetzelfde. Ongeveer 10% van de mensen blijkt een alleengeboren tweeling (of meerling) te zijn. Soms is tijdens de zwangerschap duidelijk geworden dat er een tweede kindje was dat is overleden. Maar vaak gebeurt dat zo vroeg dat niemand het weet. Dat laatste was bij mij het geval.

Maar hoe kom je er dan achter dat je een alleengeboren tweeling bent? Voor mij zat het in een intens gevoel van eenzaamheid en leegte dat ik al mijn hele leven meedraag. Het gevoel anders te zijn en je zelfs alleen te voelen in een ruimte vol mensen. Ook tijdens therapieën bleven de woorden ‘ik mis iets’ omhoog komen. Maar ik had geen idee wat dan. Ook vind ik relaties enorm lastig en heb ik bindings-/verlatingsangst. Wat ik nu dus goed kan plaatsen, want ik ben in de eerste fase van mijn leven al ‘verlaten’.Terugkijkend waren er meerdere signalen. De eerste keer kwam in een sessie het woord ‘meerling’ naar boven. Het zette me wel aan het denken, maar ik kon er geen logische verklaring voor vinden, dus ik heb het ook weer naast me neer gelegd.

Een paar maanden later werd in een podcast over alleengeboren tweelingen gesproken en toen voelde ik het meteen: ‘dit is het’. Een soort fysieke reactie uit mijn lichaam die ik niet kon verklaren, maar die enorm duidelijk was. Toch wilde ik het nog niet meteen aannemen, ik wilde ergens ‘bewijs’ dat het zo was.

In een NEI-sessie werd het vervolgens bevestigd en dat voelde als een enorme erkenning. ‘Zie je wel, ik heb het goed gevoeld, ik ben niet gek’. We werkten in die sessie met ‘loskoppelen’ en de volgende dag voelde ik een intens verdriet. Alsof ik afscheid aan het nemen was van een samensmelting die blijkbaar vanzelfsprekend was geweest. Weer merkte ik dat ik het nog steeds niet echt kon bevatten, maar dat mijn lichaam de taal sprak waar ik met mijn hoofd niet bij kon.

Het proces ging in vlagen, dan was ik er een tijdje helemaal niet mee bezig en dan kwam het weer terug op mijn pad. Laagje voor laagje werd er meer zichtbaar. Tijdens mijn opleiding tot familieopsteller kwam ze ook visueel in beeld en toen kon ik er echt niet meer omheen.

Pas toen ik echt kon aannemen dat het zo was, kwamen er veel emoties los. Verdriet. De rouw. De boosheid en machteloosheid. We hadden het met zijn tweeën kunnen doen maar dat is niet zo. Waarom moet ik het alleen doen? Waarom ben je er niet? En waarom is het me niet gelukt om je te redden?

In het begin voelde het raar. Hoe rouw je om iemand die je niet bewust gekend hebt? Hoe mis je iemand van wie je het bestaan niet wist? En toch kwamen er diepe gevoelens vrij waar ik eerst niet bij kon. Dit luchtte ook enorm op. Soms merk ik het zelfs nog in alledaagse situaties. Laatst viel tijdens een online meeting ineens de verbinding weg, het beeld en geluid was plotseling verdwenen. En mijn lichaam reageerde heftig, alsof er iets van toen werd aangeraakt. De bewustwording hierop is erg helpend om me ook door dat soort situaties heen te bewegen.

Er wordt gezegd dat de ziel van de overleden tweelinghelft geholpen heeft om de overtocht naar het leven te maken. Dat je samen bent gesprongen, maar dat het alleen de bedoeling was dat één van jullie zou blijven. Momenteel kan ik ook steeds meer die kant voelen, dat ze me eigenlijk ‘geholpen’ heeft en niet ‘verlaten’.

Waar ik zelf veel troost uit haal is dat ik nog steeds contact met haar kan maken. Ze is er dan misschien niet meer fysiek, maar dat betekent niet dat ze helemaal weg is. Ik heb een geweldige hulp ‘aan de andere kant’ die me nog steeds de weg wijst. Ik hoef het niet alleen te doen. Dat zie ik als een enorme kracht en ik probeer ook juist de positieve kanten ervan in te zien. Dat ik die sterke intuïtie heb, doordat ik dit op zo’n vroege leeftijd heb meegemaakt. Dat ik zo diep kan voelen en onder de oppervlakte durf te gaan. En wat het me vooral geleerd heeft: dat ik écht mag leven. Dat ik niet half hoef te leven uit schuldgevoel. Dat ik niet dubbel hoef te leven om haar leven erbij te dragen. Ik heb ervoor gekozen om hier te zijn en ik mag genieten, ook zonder haar.

Ook heeft het me geleerd dat je al zoveel meekrijgt van die eerste periode in de baarmoeder. Misschien geen dingen die je bewust hebt meegemaakt, maar je lijf, je ziel, die onthoudt het wel. En dat dit dus echt invloed kan hebben op je leven in dit moment, hoe onverklaarbaar dat soms ook lijkt vanuit rationeel perspectief.

Als dit verhaal iets bij je heeft losgemaakt – een gemis, een herkenning, een innerlijk weten – dan ben je misschien niet gek. Wie weet draagt jouw lichaam ook een verhaal. Voel je vrij om contact met mij op te nemen (via info@lindagasseling.com of Instagram:

linda.thehumanexperience); je bent niet alleen!