We houden elkaar vast EN SAMEN huilen we...

Ik word wakker op de IC, mijn man zit naast het bed, en vraagt of ik nog weet dat ons kindje is geboren en overleden. Ik kan niks zeggen door de buis van de beademing, en knik. We houden elkaar vast en samen huilen we.

De dag ervoor, vrijdag 11 mei 2007, begint als een gewone werkdag. Annemieke Beukenkamp, leerkracht in het speciaal onderwijs, merkt wel dat ze moe is, maar dat is niet zo gek aan het eind van een drukke werkweek, terwijl ze zwanger is en thuis ook nog een peuter van anderhalf heeft rondlopen. Ze vertrekt naar huis nog voor de schooldag voorbij is. Onderweg herkent ze de beginnende weeën, en neemt de afslag naar het Deventer ziekenhuis. Daar aangekomen gaat het snel. Haar man wordt gebeld, en ze krijgt een infuus met weeënremmers. Annemieke voelt aan alles dat de geboorte niet tegen te houden is, en een paar uur later houden ze hun 2e kindje, hun zoontje Tijs, in hun armen. De zwangerschap van24 weken en 5 dagen is te pril om hem in leven te houden in dit regionale ziekenhuis. Ze weten het, en toch is er naast het intense verdriet een grote dankbaarheid voor dit prachtige kleine mannetje. Hij lijkt op z’n oudere zus. Na een klein uurtje stopt de hartslag en verlaat hij dit leven. De gynaecoloog biedt haar excuses aan dat ze Annemieke moeten meenemen naar de operatiekamer, ze blijft namelijk bloeden. In de lift probeert Annemieke haar gerust te stellen, Tijs heeft geen pijn en is vast op een mooie plek. Dus de artsen moeten nu vooral doen wat verder nodig is. Er blijkt een volledige bloedtransfusie noodzakelijk te zijn om haar in leven te houden.

Annemieke vertelt: “We hadden te maken met zowel verdriet over het verlies, als dankbaarheid dat ík mocht verder leven. Wij waren zélf degenen die deze impactvolle gebeurtenis bespreekbaar maakten, en dat hielp daardoor veel anderen. Ook op latere momenten in mijn leven, kwam het bespreekbaar maken van een verlies, en het onder woorden kunnen brengen van gevoelens, steeds weer terug.”

De reden van de vroeggeboorte werd niet ontdekt. Toen ze opnieuw zwanger was, weer van een jongetje, werd ze enorm goed in de gaten gehouden. Toch wilde óók dit kindje met bijna 25 weken geboren worden, en kwam ze weer met spoed in het ziekenhuis terecht. Uiteindelijk heeft dit kindje tot 30 weken veilig in haar verder kunnen groeien. Een klein kwetsbaar kindje werd geboren en lange intensieve weken op de couveuse afdeling volgden. Nu ruim 17 jaar verder gaat het uitstekend met hem en zit hij vol levensenergie.

Als moeder heeft Annemieke dus genoeg meegemaakt waarbij belangrijke thema’s worden geraakt. Want leef je vanuit angst en kies je ervoor om vast te houden? Of durf je te vertrouwen en ook los te laten? Annemieke kiest voor dat laatste!

Inmiddels werkt ze al jaren als coach vanuit haar eigen onderneming, en begeleidt ze mensen die vastzitten door allerlei vormen van rouw en verlies. Ruimte voor rouw vindt ze essentieel in onze maatschappij waarbij alles vaak snel opgelost moet worden. Want voor een rouwreis is het juist nodig om met aandacht, rust en ruimte het verlies te kunnen verweven in je leven.