Ik weet niet meer wie ik ben zonder mijn moeder

Het voelt alsof ik stuurloos ben achtergelaten – het anker is gehesen, het kompas draait rond, de kaart is verscheurd. Zolang ik me kan herinneren, wist ik wie ik was, omdat zij er was om dat naar me terug te spiegelen.

Nu is ze weg, en ik voel me alsof iemand mijn identiteits-afspeellijst op shuffle heeft gezet. En geloof me, als ik zeg dat het algoritme dronken is. Het ene moment is het Beyoncé-achtige empowerment, dan Nickelback, dan weer Gregoriaans gezang.

Er is eenzaamheid in het verlies van de enige persoon die zich elke versie van mij herinnerde. Ze kende me op mijn zesde (vreemd genoeg lyrisch over glitters), twaalfde (geobsedeerd door het niet borstelen van mijn haar), tweeëntwintigste (aan het daten met iemand die achteraf gezien een gevangenisstraf verdiende). Ze was in feite het politiedossier van mijn hele bestaan. Nu is het archief verdwenen, en eerlijk gezegd weet ik niet zeker of ik nog te vertrouwen ben als mijn eigen historicus.

Soms vraag ik me af of ik de hele tijd alleen maar ‘mezelf’ heb gespeeld – een dochter op het podium, die haar tekst opzegt, omdat zij op de eerste rij stond. Zonder haar verdampt de rol. Ik sta nog steeds op het podium, de lichten aan, maar nu is het stil. Geen publiek. Alleen ik die een monoloog houd voor een verveelde toneelknecht, en ik weet niet of hij überhaupt wakker is.

Rouw plukt je helemaal kaal. Ik dacht dat het verlies van mijn moeder betekende dat ik haar zou missen. Maar blijkbaar betekent het ook dat ik de basis van mijn identiteit verlies. Wie ben ik als ik haar niet kan bellen om te vragen waar in godsnaam mijn geboorteakte is? Wie ben ik als er niemand is die me eraan herinnert dat ik het ooit wel eens een goed idee vond om mijn kraakbeen met een veiligheidsspeld te doorboren, en nee, het zag er niet “punk” uit, het zag er geïnfecteerd uit.

Misschien is dit wel de wrede clou van verdriet: je moet jezelf van binnenuit helemaal opnieuw opbouwen. Geen moeder die je vertelt wie je bent, geen spiegel die je altijd de waarheid vertelt. Alleen jij, die met ducttape een nieuw ‘zelf’ aan elkaar plakt. Misschien word ik wel iemand die ze nog herkent, of misschien word ik een totaal nieuwe versie: wild, labiel, maar geweldig in het vouwen van het beddengoed.

Maar op dit moment ben ik gewoon een dochter zonder moeder. En als je je afvraagt tot wie mij dat maakt... Eerlijk gezegd, wie ik altijd al was. Ik weet alleen dat ze me waarschijnlijk zou vertellen dat ik mijn huid moet hydrateren, iets groens moet eten en niet zo dramatisch moet doen. Wat eerlijk gezegd een welkom advies zou zijn.

Stacey Smith is een Amerikaanse actrice, improvisator, docent en schrijfster, woonachtig in Nederland.
Deze tekst is vertaald vanuit het Engels.