Kim Jansen vertelt “Niet meer naast mij, maar altijd om me heen”

Soms verandert je leven in één gesprek aan de keukentafel. Voor Kim was dat het moment dat haar moeder vertelde dat ze ziek was. Wat volgde, was een rollercoaster van hoop, liefde en afscheid. 

Kim (1995) groeide op in een klein dorp in Brabant. Ze woont samen met haar vriend en hondje in Soerendonk en is dol op reizen.

Terugblik
“Als ik terugkijk naar vroeger zie ik mezelf als een vrolijk en dolgelukkig meisje. Ik groeide op in een klein dorpje in Brabant. Ik heb geen broers en zussen, maar wel een nicht die als een zus voelt, en ik had altijd genoeg vriendinnetjes om mee te spelen of mee te nemen op vakantie. Een onbezorgde jeugd kan ik zeker zeggen. Shoppen met mama, uren wandelen in het bos met papa, ieder jaar samen op vakantie en iedere mijlpaal was een reden voor een feestje. Ik had dus ook geen broers of zussen om ruzie mee te maken, dus dat deed ik soms maar al te graag met mama - papa had het er maar zwaar mee, met twee pittige dames;) Maar dat veranderde toen ik ouder werd, klaar was met studeren en meer ruimte kreeg voor mezelf.

Samen met mijn vriend bouwden we ons eigen huis. Papa was er altijd te vinden om te helpen klussen, terwijl mama zorgde voor het lekkere eten en dat mijn kleren ondertussen nog gewassen werden. Tijdens de bouw van ons huis werd mama helaas ziek, ze ontdekte een knobbeltje in haar borst. Toen mama mij het nieuws vertelde, zittend aan de keukentafel na een dag werk, besefte ik nog niet in welke rollercoaster we terecht zouden komen. Want hoe erg was het?

Borstkanker met uitzaaiingen in de lymfe, een agressieve vorm dus de behandelingen werden snel gestart. Anderhalf jaar lang chemo’s, een amputatie van beide borsten, bestralingen en heel veel spannende uitslagen. Mam had altijd het doel om beter te worden, maar de ene keer werkte de chemo wel en de andere keer niet.

In dezelfde periode kreeg papa een hartinfarct, omdat mama te zwak was door de chemo kwam het op mij neer. Midden in Corona tijd, zat ik uren alleen in een leeg ziekenhuis te wachten, zonder te weten hoe het met papa ging. Van een onbezorgde jeugd naar ineens volwassen, was ik op 25-jarige leeftijd bang om beide ouders te verliezen.

Gelukkig knapte papa op, intussen was ons huis af en hebben we dit samen met familie en vrienden groot gevierd. De uitslag die op Mam stond te wachten na 1,5 jaar behandelingen hebben we voor deze gelegenheid toch maar even een weekje verplaatst. ‘Want het leven moet je vieren’, zei mama vaak.

Helaas was deze uitslag het keerpunt. Er waren uitzwaaiingen gevonden, onder andere in de lever en er was geen kans meer op genezing. Beter worden kon niet meer. Dan maar proberen om zo lang mogelijk te leven door verder te gaan met verschillende behandelingen. En ondertussen ook extra te genieten van het leven. Deze periode had ook zeker hoge pieken naast de diepe dalen, waarvan onze laatste vakantie samen naar Ibiza de meest waardevolle was. Een vakantie waar we nog closer werden met mijn lieve tante, de zus van mama, en mijn nicht. Genieten van het moment, tapas eten in de zon en ontelbaar veel uren lachen samen. Mama en ik werden weer twee handen op 1 buik, stonden hetzelfde in het leven - want we zijn altijd positief en we wisten hoe trots we op elkaar zijn.

Na een tijdje ging het toch ineens enorm snel; van samen Moederdag vieren met een high tea tussen de alpaca’s, naar de volgende dag weer een nieuwe chemo in het ziekenhuis. Daarvan werd mama helaas erg ziek en ze moest in het ziekenhuis worden opgenomen. Daar hebben we nog haar laatste verjaardag samen gevierd, om vervolgens op 31 mei 2023 – op 56-jarige leeftijd – helaas afscheid van haar te moeten nemen.

Daar stond ik dan, terecht gekomen in een rollercoaster die eigenlijk twee en een half jaar geleden al was begonnen. Ik was 27 jaar, afscheid van mijn mama moeten nemen en verdwaald in mijn eigen leven”.

Tussenstop
Als ik terugblik zie ik hoe groot het verschil al die tijd was met mijn leeftijdsgenoten en hoe jong ik eigenlijk nog was. Waar zij op stap gingen, trouwden en kindjes kregen was mijn leven een rollercoaster. En dat was pas het begin..

“In de eerste maanden na het verlies van mama was er in mij geen ruimte om stil te staan bij wat ik voelde, op de automatische piloot ging ik door. Alles zo goed mogelijk regelen en afleiding zoeken. Hoe ik het heb gedaan? Ik heb werkelijk geen idee, maar op en duur herkende ik me zelf niet meer terug. Ik stond altijd ‘aan’, in de overlevingsstand. Als ik ergens was, was ik er niet echt. Te veel indrukken zorgden ervoor dat ik afdwaalde, vaak geen gesprekken kon volgen. En als er ondertussen een onverwacht hard geluid klonk was die spanning daar weer, in heel mijn lijf voelbaar. Op den duur verlangde ik zo erg naar rust in mijn leven.

Met mijn 27 jaar jong vond ik mezelf te jong om door te gaan en het verlies te ‘vermijden’, maar jong genoeg om mijn weg te vinden in een leven zonder mama. Daar had ik wel hulp bij nodig, om handvaten te vinden om met dit verlies om te gaan en die heb ik gevonden bij een rouwcoach. Juist door de handvaten en de hoop die ik vond bij mijn rouwcoach kreeg ik ruimte, ruimte om weer te voelen. In deze periode besloot ik om er even alleen tussenuit te gaan – naar Ibiza waar al die mooie herinneringen met mama waren. Tijd om te kijken naar waar ik nou echt gelukkig van word, tijd om te rouwen en om na te denken over hoe verder. En daarna… veranderde er veel. Ik zegde mijn baan op en nam vrij om aan mezelf te werken, dat zijn uiteindelijk vijf maanden geworden.

In deze periode begon ik met schrijven en ik gaf mezelf de rust die ik nodig had. Ik werkte aan de spanningen en blokkades in mijn lichaam door energetische therapie te volgen en ook leerde ik nee te zeggen tegen dingen die niet goed voor mij voelde.

Mezelf op de eerste plek zetten om mijn hoofd beetje bij beetje leger te maken. Maar ook in die tijd merkte ik hoe enorm alleen ik mij soms voelde. Niet omdat ik niet de juiste mensen om mij heen heb, maar omdat bijna niemand in mijn omgeving (gelukkig) dit verlies heeft ervaren op deze leeftijd. En ik geen broers of zussen heb om dit verdriet mee te delen. Rouw is namelijk voor mijn gevoel een enorm lastig onderwerp. Het is bijna onmogelijk om uit te leggen als je het zelf niet hebt meegemaakt en het blijkt enorm lastig voor anderen om naar te vragen.

Na een tijdje begon ik mezelf weer te herkennen en zoals mijn vriend mooi wist te verwoorden; ik zie de oude vrolijke Kim weer, door het gemis en het verdriet heen. Uiteindelijk heeft het verlies van mama mij natuurlijk veranderd, ik sta anders in het leven en ben andere dingen belangrijk gaan vinden. Daardoor moeten vriendschappen ook een nieuwe weg vinden, want in die jaren dat mijn leven stil stond is hun leven doorgegaan. En het is soms zoeken om elkaar weer te vinden en nog steviger vast te houden of om elkaar anders vast te houden of meer los te laten.

Ook de relaties binnen mijn gezin en familie veranderden ineens, waar mijn mama het hart van de familie was zorgde dat voor een lege plek toen ze er ineens niet meer was. Samen een weg vinden in het gemis van een vrouw, een moeder, een zus of een tante, maar ook kennismaken en acceptatie vinden in datgene wat de nieuwe situatie brengt. Want mijn vriend, mijn familie en vriendschappen zijn alles, dat is altijd zo geweest en dat zal altijd zo voor mij blijven. Dat is de reden dat ik nog overeind sta en de reden waardoor ik voorzichtig weer vooruit durf te kijken.

Toekomstbeeld
“Er is geen leven ná rouw, maar een leven mét rouw. Daarin vond ik mezelf terug.”

 “Er is voor rouwen geen vaste tijd en het heeft ook geen handleiding. Rouw is een rollercoaster, met hoge pieken en diepe dalen en die ondervind ik nog iedere dag.

Het is lastig om over je toekomst na te denken op het moment dat je weet dat je moeder daar niet meer in zal voorkomen. Rouw heeft voor mij geen einddatum, er is geen nieuw leven na rouw maar een leven waar rouw in verweven is. En hoe dat leven eruitziet? Dat ben ik nog iedere dag aan het ontdekken.

Met vallen en opstaan, stap voor stap, weer in verbinding met mezelf en kijken waar ik gelukkig van word. Onderzoeken wie ik ben met het verlies, een 2.0 versie van mezelf. Maar ik sta nog, sterker dan ooit en ik kijk met veel vertrouwen naar de toekomst. Het leven kan namelijk ook mooi zijn, zelfs na mama haar overlijden.

Een ding is voor mij heel belangrijk geworden en dat is om iets moois uit mijn grootste verlies te halen. Ik wil mijn rouwpad delen, alles wat ik heb geleerd en heb meegemaakt. Mensen bereiken die zich in dezelfde situatie bevinden. Het gevoel geven dat je niet alleen bent en een stukje herkenning, steun of hoop bieden tijdens het rouwen. Ik vind het enorm spannend, om hierover zo open te zijn en mijn kwetsbaarheid te tonen. Met het starten van een Instagram pagina @mijnrouwpad hoop ik datgene waar ik zo naar op zoek was, te kunnen geven aan een ander die het nu hard nodig heeft. Om anderen te kunnen helpen en steunen.

En verder? Ik ga genieten van het leven, van mijn vriend en mijn lieve hondje Nala, en ieder moment vieren, hoe klein of groot ook. Met mama altijd in gedachten en in mijn hart.”